terug    
 

Pers

 

De soldaat was een dolfijn

(populair-filosofisch boek, september 2017)

genomineerd voor Boek van het jaar (NRC Boekenwedstrijd)

zal verschijnen in het Duits

Interview in ANS (november 2017): Politiek met een staartje. Lees het hier.

Interview in Knack (oktober 2017): 'Moeten dieren een politieke stem krijgen?' Lees het hier.

Athenaeum: 'In haar prikkelende essay De soldaat was een dolfijn onderzoekt Eva Meijer of dieren politiek kunnen handelen. Ze kunnen communiceren, ze kunnen zich verzetten, ze kunnen zich aanpassen - waarom zouden wij mensen dat niet als volwaardige uitingen van individuen en gemeenschappen accepteren?' Lees hier meer.

NRC Handelsblad (****): 'Eloquent betoog over de politieke dierenstem'. Lees de rest hier.

Trouw (*****): 'Dapper, grensverleggend en bijzonder goed essay.' Lees hier de rest.

 

Political Animal Voices

(promotieonderzoek filosofie / proefschrift 2013-2017)

26 september was ik te gast bij RTL Late Night. Je kunt hier een fragment terugkijken.

23 september 2017 stond er een interview in Trouw over het onderzoek en was ik te gast bij Spijkers met koppen op radio 2.

21 september schreef Ariejan Korteweg in de Volkskrant een column over mijn werk en de promotieplechtigheid.

18 september ging ik in discussie op Radio 1 bij Dit is de dag.

18 september stond er een interview over het onderzoek in De Telegraaf. Er werd ook een filmpje gemaakt.

16 september 2017 stond er een interview over mijn onderzoek en proefschrift in de Volkskrant.

In het septembernummer van 2017 stond er een interview met mij over mijn onderzoek in Folia.

In het septembernummer van 2017 stond er een interview met mij over dierenpolitiek in Vrij Nederland.

Op 1 juni 2017 verscheen een interview in Filosofie Magazine over stem van dieren en de zwerfkatten van de SAZ.

Op 5 oktober 2015 verscheen een interview met filosofische podcast Radio René.

Op 27 mei 2015 verscheen in Trouw een interview over het vergassen van ganzen.

Op 24 januari 2014 verscheen er een interview over mijn masterscriptie en promotieonderzoek in Trouw, dat hier te lezen is.

 

Het vogelhuis

(roman, oktober 2016)

2e druk november 2016, 3e druk december 2016, 4e druk mei 2017

winnaar lezersjury BNG Bank Literatuurprijs, genomineerd voor de Libris Literatuurprijs, de ECI Literatuurprijs en de Halewijnprijs

zal verschijnen in het Arabisch, Duits, Engels, Frans, Pools en Turks

Parool: Interview 'Geef dier het recht over regels mee te beslissen'. Lees deel 1 en deel 2.

NRC Handelsblad (****): 'Meijer trippelt en fladdert in een fijne roman door het leven van de vogelaar. (...) Het is de verdienste van Eva Meijer dat ze een aantal van die toevallige gebeurtenissen uit het leven van Len Howard op een aanstekelijke manier achter elkaar zette. Zo aanstekelijk en vaak ook zo ontroerend dat ik mij tijdens het lezen van Het vogelhuis toch even opgenomen voelde in een vanzelfsprekend en zinvol verband.' Lees de rest hier.

Volkskrant (****): 'Eva Meijer heeft een blikverruimende roman gesponnen rond een vrouw die van vogels houdt.' Lees de hele recensie hier.

Passionate: 'Eva Meijer omzeilt echter iedere vorm van stereotypering en brengt met groot invoelend vermogen een personage tot leven dat kwetsbaar is en sterk tegelijk, een vrouw die – niet vanwege de tegenslagen in haar leven maar vanuit een enorme fascinatie voor vogels – de eenzaamheid verkiest zonder meelijwekkend te worden. (...) Eva Meijer maakt geluid bijna tastbaar, en creëert via de muziek en de vogelstudies een personage met wie je wel móét meevoelen.' Lees hier meer.

Tzum: 'Het is de verdienste van Eva Meijer is dat je je helemaal gaat identificeren met Howard en haar passie tot de jouwe maakt. Niet zij is zonderling, de mensen zonder vogels zijn het.' Lees hier meer.

VPRO Boeken: Interview 30 oktober NPO1. Hier terug te kijken.

Holland Media Combinatie (o.a. Noord-Hollands Dagblad): 'Meijer reconstrueert het leven van de Engelse op liefdevolle wijze, in mooie, muzikale zinnen.' ****

VPRO Gids: 'Meijer, die zich als filosoof specialiseerde in dierentaal, schetst in sfeervolle beelden het leven van deze vrouw zonder ooit een karikatuur van haar te maken.' Meer hier.

De Wereld Draait Door: bespreking in het boekenpanel

Nooit meer slapen (VPRO radio): radio-interview 

 

Dierentalen

(populair-filosofisch boek 2016)

genomineerd voor de Socratesbeker (shortlist)

zal verschijnen in het Arabisch, Duits, Engels, Frans, Pools en Turks

2e druk januari 2017, 3e druk september 2017

Volkskrant (***): 'Het (verschil tussen mensen en dieren) is, als je het aandurft je blik te verruimen, slechts een kwestie van gradaties.' Lees hier meer.

Athenaeum: recensie

Trouw: interview

NRC Handelsblad: 'Dieren hebben ook een cultuur, een beschaving', column van Maxim Februari

 

Dagpauwoog

(roman 2013)

NRC Handelsblad****: 'Een aarzelende liefdesgeschiedenis, mooie overpeinzingen over het leven van mens en dier, een reeks griezelige aanslagen op slagerijen, tragikomische gevangenis- en rechtbankperikelen. Een wonderlijke, maar ook nogal sfeervolle, en bij vlagen aangrijpende avonturenroman.' Lees hier het hele artikel.

Trouw: 'Hoe ver de dierenliefde gaat bij Eva Meijer weet je na het lezen van Dagpauwoog nog steeds niet helemaal zeker. Gek genoeg is dat ook de kracht van deze tragikomische roman. Meijer wil haar lezers aan het denken zetten. Een subtiele tot denken stemmende, wat excentrieke karakterstudie van de mens, die behoedzaam wikt en weegt, en dan toch zijn grip verliest.' Lees hier het hele artikel.

Opzij: 'Eva Meijer maakt de intieme relatie tussen mens en hond prachtig tastbaar.' Lees hier de hele bespreking.

Leeuwarder Courant: 'Wat deze roman tot zo veel meer maakt dan het op het oog eenvoudige verhaal van twee goedbedoelende dierenactivisten, is het knap zichtbaar maken van menselijke drijfveren, afwegingen en de gebrekkige rol van ons geweten. Hoe moet je omgaan met je gevoel van machteloosheid tegenover een ten aanzien van dieren onverschillige maatschappij, maar ook: wat doe je als veganist als je hond zo dolgraag vleesbrokjes eet. Meijer weet zo een mooie balans te vinden tussen medeleven en twijfel, ook goed toepasbaar op andere maatschappelijke onderwerpen. Want iets veranderen in een wereld waar alles lijkt vast te liggen, drijft een mens gemakkelijk naar wapens die je beter niet kunt gebruiken. Maar zonder die wapens luistert er niemand. Naarmate deze veelkantige roman vordert, wordt Meijers toon poëtischer. 'Tijd is gemaakt van mensen en dieren', merkt een meer gelaten Iris op na de dood van Pol, die haar altijd als een schaduw volgde. Even later dient het dilemma zich echter weer in volle hevigheid aan.'

Cuttingedge: 'De ontluisterende schoonheid van dit boek gaat schuil in de subtiele proporties waarmee Meijer hét thema van de roman ontrafelt: de eenzaamheid die de mens zo moeilijk valt. De beklemmende afwikkeling van het verhaal dwingt tot reflectie, over de zoektocht naar zingeving die ons leven waardevol maakt, over verlies – van mens of dier, dat onoverkomelijk lijkt en ons de adem afsnijdt. Meijer laat zien dat idealisme de triomf is van de menselijke veerkracht, in een verhaal dat tegelijk lichtvoetig én melancholisch is, dat thema's als liefde en verlies vlekkeloos laat rijmen.' Lees hier de hele recensie.

De Contrabas: 'Meijer werpt vragen op, hedendaagse vragen, over de manier waarop we met dieren omgaan. Tegelijkertijd is Dagpauwoog een roman over liefde, eenzaamheid en verdriet. En gevangenschap. Een existentialistische grondhouding, waar enige delen idealisme aan zijn toegevoegd. Het slot van het boek - dat ik onmogelijk kan verraden, want ja, dan geef ik de ontknoping weg - is heel goed gevonden én werpt nogmaals de vraag op: Hoe ver ga je in een strijd die je zelf gerechtvaardigd acht. Camus meets Meijer. Ik ben blij dat ik het boek opnieuw heb opgepakt, en uitgelezen.' Lees hier de hele bespreking.

Recensieweb (***): 'Zelfs de meest verstokte carnivoor zou Dagpauwoog met veel plezier kunnen lezen.'

Tzum: 'Indrukwekkende roman over onze omgang met dieren.' Lees hier de hele recensie.

Mixed grill: 'Het proza in Dagpauwoog doet denken aan de sombere, klinische, maar erg mooie vertelwijze van J.M. Coetzee. Eva Meijer geeft de dieren in haar roman een prachtige stem. Dieren worden niet weggezet, zoals zo vaak, als inferieure wezens ten behoeve van ons plezier, maar bijvoorbeeld in het geval van Iris’ hond Pol, als een andere inwoner van haar huis. Een dier met gevoelens, een binnenwereld, een mening. Een erg mooie en warme manier om dieren te benaderen, waar veel mensen zoveel van zouden kunnen leren.' Lees hier de hele recensie.

VEGAN Magazine: 'Dagpauwoog is een bijzondere roman. Auteur Eva Meijer sniidt met dierenrechten niet alleen een thema aan dat binnen de literatuur normaal gesproken nauwelijks aan bod komt, ook komen de overwegingen en redeneringen van Iris op een prachtige manier uit de verf.' Lees hier de rest.

De Leesfabriek: 'Mij heeft het zeker aan het denken gezet.' Lees hier de rest.

Charlotte Mutsaers op facebook: 'Bijna geruisloos is bij uitgeverij Cossee een bloedmooie roman verschenen van Eva Meijer: Dagpauwoog. Ondertussen slaat het in als een bom bij mensen die het al gelezen hebben. De hoofdpersoon van het boek staat voor een verschrikkelijk dilemma dat noch filosofisch noch gewelddadig kan worden opgelost. Hieraan dankt het boek zijn magnifiek volgehouden, bijna gelaten, melancholieke toon. Maar ook melancholie lost niks op. Wat doe je dan? Lezen dat boek!'

Britta Böhler: 'Een intrigerend verhaal over dierenactivisme. Het boek werpt ook de vraag op of een schrijver maatschappelijk en politiek stelling moet nemen. Een ingewikkelde vraag waarop ik ook niet meteen een antwoord heb. Het boek van Eva biedt in ieder geval stof tot nadenken en dat is alleen al goed.'

'Dagpauwoog is een klinisch en helder verteld verhaal over het continuüm tussen idealisme en terrorisme met daar doorheen geweven de grote, misschien wel ideale, liefde tussen vrouw en hond.' Floor Buschenkerke, Boekhandel Over het Water, Amsterdam-Noord

'Beste ontdekking op Nederlands taalgebied (tevens het bestverkochte boek uit de Boek v/d maand serie 2013!) van 2013. Niet alleen een zeer actueel thema, maar ook stilistisch wonderschoon. Echt een boek dat ik iedereen, die om dieren geeft en die worstelt met het goede willen doen, in de handen zou willen drukken: 'lezen, dit gaat over jou!'.' Marischka Verbeek, Boekwinkel Savannah Bay, Utrecht

Boekhandel Post Scriptum: 'Het boek bevat talloze filosofische paradoxen. Hebben dieren dezelfde rechten als mensen? Mag je als activist incalculeren dat er onschuldige slachtoffers vallen, misschien wel moeders van jonge kinderen? En als je een teek uit de huid van je huisdier trekt, mag je de parasiet dan vernietigen? Stof om urenlang over te filosoferen en gelijktijdig een flesje wijn koud te maken!' Lees hier de rest.

Luister hier naar een interview met Tjitske Mussche voor het programma Nooit meer slapen (VPRO Radio 1).

Dagpauwoog is genomineerd voor beste literaire seksscène van Recensieweb (shortlist).

 

Politieke gesprekken met dieren

(masterscriptie filosofie 2012)

Juryrapport Geert Grote Pen: 'De scriptie van Eva Meijer van de Universiteit van Amsterdam heeft als thema en als titel: Politieke gesprekken met dieren. Zij behandelt hier een uiterst actueel thema en doet dit op een verfrissende en aansprekende wijze. Eva Meijer maakt hier een aantal wijsgerig-conceptuele verfijningen op een relevante wijze inzetbaar voor onze omgang met dieren. Dat geldt met name voor het begrip communicatie en voor dat van taal, en voor de onderlinge spanning daartussen. Haar beschouwingen over non-verbale communicatie zijn helder en niet oppervlakkig.'

 

Een dag

(verhaal in Revisor 2011)

Volkskrant (Arjan Peters): 'Bijzonder is het proza van Eva Meijer, die vorig jaar debuteerde met de roman Het schuwste dier, en die in vier pagina's een dag oproept door het licht boven en in een stad te volgen; mens, dier, natuur en architectuur zijn decor en figurant in een permanente beweging van licht. Tot de dag voorbij is: 'Het is nu donker. De achterdeur wordt op slot gedaan. De kraaien verbergen zich. We naderen de stilte.''

 

Het schuwste dier

(roman 2011)

genomineerd voor de Gouden Boekenuil, Academica Literatuurprijs, Vrouw&Proza Debuutprijs (shortlist)

Juryrapport Vrouw&Proza Debuutprijs: 'Het opgesloten zijn in jezelf, de eenzaamheid, de ontoereikendheid van de pogingen van de hoofdpersoon om grip te krijgen op de situatie waarin iedereen uit het lood is geslagen, is indringend beschreven. Met een grote beheersing. Ook de poëtische passages zijn erg sterk, de compositie van de roman en het taalgebruik zijn heel goed. De woorden zijn zorgvuldig gekozen en dat levert verrassende observaties op.
Zoals 'Mensen zijn treurige dieren, ze kunnen veel zien maar hun hoofd is te klein om precies te begrijpen wat ze zien, en ze denken met de ogen van de ander in hun rug.' P. 129. (...) Meijer geeft blijk van een heel eigen stem en blik waarmee zij de wereld bekijkt en beschrijft. Het onderwerp (volwassen worden, de dood) mag dan al veel vaker in de literatuur zijn beschreven, het is vooral haar taalgebruik dat opvalt. Een wonderlijke, krachtige combinatie van een schijnbaar droog realisme en pure poëzie.'

Trouw: 'Veelbelovend debuut.' ' Mooie zinnen en rake beelden zijn in dit boek op bijna elke pagina te vinden. (...) Het proza van deze debutante leunt tegen poëzie aan, het dwingt je tot aandachtig lezen.'

Esta: 'Rauw en eerlijk debuut.'

De recensent: 'Meijer krijgt het voor elkaar om tegelijkertijd een zwartgallig en een liefdevol beeld te schetsen van een familie die in een drama is beland. Opvallend is ook Meijer’s associatieve manier van vertellen. Als een sympathiserende, participerende antropoloog beschrijft Meijer het leven om haar hoofdpersoon heen, waarbij opvallend veel dieren (remember de mens is ook een dier) voorbijkomen.'

 

A long way

(album 2009)

Kindamuzik: 'Singer-songwriters met piano en subtiele stem klinken zo vaak als diepe denkers, die met het brein gevangen zitten in de melancholiek van het najaar. In een landschap van hoogcontrast zwart-wit. Zo ook Eva Meijer, een eindtwintiger die optreedt en platen maakt onder de naam Eva. A Long Way is inmiddels alweer haar derde album, na Metamorphosis (2006) en The Things a Girl Should Do (2007). De vorige plaat ging nog over zaken als bomen, steden, een tikkie gek zijn en haaien. Eva's nieuwste release gaat vooral over verdwalen, de weg terug vinden, en met name de lange weg daartussenin. Haar teksten zijn veelal introspectief. Bijvoorbeeld in 'My Name', waar ze zich positioneert op het punt dat ze is zoals ze is, en dat mensen haar maar als zodanig moeten nemen. Misschien voelt ze zich anders, maar niet bezwaarlijk anders. Ze is onveranderbaar, zo bezingt Eva met lieflijke en dankzij overdubs dubbele stem ook in het daaropvolgende 'Lion'. Wie goed naar de teksten luistert, merkt dat deze dame barst van de zelfkennis en kracht.
A Long Way bevat een traagheid die je relaxed maakt. Met naast de piano ook de gitaar als sfeermaker. En op 'Wrong with Me' met de prachtige vioolklanken van Simone Manuputty als extra sfeermiddel. Twee nummers breken de relatief stabiele lijn van liedjes. Maar dat doen ze wel pas tegen het eind van de plaat. Daar verrast Eva opeens met een Nederlandstalig nummer, 'Hondje', dat gaat over het vinden van troost na het ontvangen van slecht nieuws van de dokter. Op dat nummer volgt vervolgens met 'Seen from the Sky' ook nog eens een gesproken gedicht. De plaat is met ruim een half uur relatief kort. Maar zeker lang genoeg om het songschrijverstalent van Eva te ondergaan.'

Heaven: 'Min of meer onopgemerkt is productieve singer-songwriter Eva Meijer al toe aan haar derde cd. Daarop staan negen nummers, waarin zij zichzelf slechts begeleidt op piano of getokkelde gitaar. Ook in die ene song met Simone Manuputty’s viool staan Eva’s zang en tekst centraal. Daarin zingt ze zichzelf steeds intens binnenstebuiten, solo in schrijnende coupletten en met zichzelf meezingend in wanhopige refreinen. Ze doet er gedetailleerd verslag van hoe zij kapot gaat aan een onbeantwoorde liefde, maar ook van een man die niet kan opstaan uit zijn stoel, verlamd door wanhoop. In het Nederlandstalige Hondje loeren kanker en dood zonder dat Eva ze benoemt en ook in een spoken word-track fileert zij haar gevoelens met een scalpel. Met haar emotionele, soms op Ani DiFranco op Tori Amos lijkende zang vertaalt ze zo haar meestal autobiografische emoties in universele knock-outs.' (4 sterren)

Oor: 'Eva Meijer maakt van die liedjes die op het eerste oog simpel lijken, maar na een paar keer luisteren meer in hun mars blijken te hebben. In haar zachte, minimale werkjes laat ze de kracht van de herhaling zien. Daardoor kan iets wat eerst een beetje saai lijkt, je later zomaar in trance brengen. De traag aangeslagen instrumenten (vooral piano en gitaar) werken in combinatie met haar bezwerende zoete stem op verschillende momenten betoverend. Al zullen vooral hartstochtelijke liefhebbers van de dromerige meisjesmuziek van deze singer-songwriter genieten.
Op A Long Way experimenteert Eva weinig. En hoewel haar melodieën en liedjes vaak mooi zijn, lijkt het allemaal nogal op elkaar. Enige vreemde eendjes op dit album zijn Hondje (een Nederlands liedje over troost) en Seen From The Sky (een melodieus voorgedragen gedicht). Die gekke en bijzondere keuzes laten zien dat Eva ook verder durft te kijken. Iets wat ze best wat vaker mag doen. Wat qua muzikale kwaliteiten zit het bij haar wel goed.'

Speaker: 'De opgesomde optredens in Nederland, Engeland, Amerika, Duitsland en België maken alvast een veelbelovende indruk. Zangeres Eva zit met haar muziek in de richting van Kate Bush en Tori Amos en vulde hiermee onlangs alweer haar derde schijfje. Met het dertig minuten durende album weet Eva net zoveel indruk te maken als met haar opsomming van optredens. De onderwerpen op het schijfje gaan van bomen naar steden, kussende meisjes, het buitenbeentje zijn, politiek en de dingen die meiden bezig houden. Wat opvalt, is dat de negen nieuwe nummers zijn uitgebracht via haar eigen Birdgirl Records. Wat ik overigens vind bewijzen van zelfverzekerdheid en kracht, want een eigen label is een extra zware last. Niet iedereen durft zo’n grote stap te maken als deze. De nummers die deze singer/songwriter maakt, zijn wat mij betreft dan ook zeker goed genoeg om een keuze als deze te maken. De Haagse dame heeft gezorgd voor een erg sterk album, met Hondje en Seen From the Sky als twee opvallende nummers. De eerste is, zoals de titel al verklapt, een Nederlandstalig nummer en de tweede is een gesproken stuk - rond de minuut op de teller. Eigenlijk hoef ik de brunette geen tip te geven, maar mocht ze serieus carrière willen maken over de grens, dan moet ze wel even haar naam veranderen. Vanuit Zweden maakt een drietal stevige rockmuziek onder de naam Eva. Toch net even andere koek.'

De Recensent: ‘Eva is het best bewaarde geheim van Nederland.’

Wears the trousers (UK): ‘Moments of crystalline beauty.’

Haagspoppodium: 'Met ‘A Long Way’ heeft Eva absoluut haar beste plaat tot nu toe gemaakt. De songs zijn zeer kaal opgenomen met vaak alleen piano en zang. Maar juist door die sobere aanpak vallen de prachtige teksten meer op. Eva durft ons deelgenoot te maken van haar twijfels en overpeinzingen. Erg mooi zijn ook de momenten waarop geëxperimenteerd wordt met meerstemmige zang zoals in het indrukwekkende ‘My name’.'

The things a girl should do

(album 2008)

De Recensent: 'Muzikaal en qua arrangementen is haar tweede album nog rijker dan haar debuut. ‘Gravity’ heeft net als de meeste songs wel de piano als belangrijkste melodiedrager, maar krijgt goed gezelschap van de viool van Simone Manuputty. Alsof ze met een half orkest staat te spelen tilt de viool de song naar een hoger plan. Prachtig. Omdat ze het op haar eerste album ook deed, is de verrassing minder groot, als Eva na zeven Engelstalige songs ineens over kikkers in de winter begint te zingen. Verrassender is misschien wel dat ze het voor elkaar krijgt dat die enige Nederlandstalige song ‘Kikkers’ geen vreemde eend in de bijt wordt. Eva heeft gedaan wat een zangeres hoort te doen: doorgaan met mooie liedjes maken. Eva heeft gedaan wat een kunstenares hoort te doen: zich verbazen over de wereld en dat omzetten in beeld en geluid. Eva heeft gedaan wat een meisje hoort te doen. Niet dat meisjes iets horen te doen…'

Hanx.net: 'Kleine liedjes die door de kieren van je huid kruipen. Die zachtjes zingen in je bloed. Slow Motion. Ontwapening zonder dat je in het geweer hoeft te komen. Tot ook je huid ruist als een rok. Het klopt. Alles op de cd is smaakvol zwart en wit. De muziek is in kleur.'

Metamorphosis

album (2007)

Oor: 'Eva weet al bij openingstrack Marry Me te raken. Dat Eva Meijer muziek gestudeerd heeft in Engeland en Nederland is goed te horen. Zelf speelt ze piano en af en toe Wurlitzer. Haar liedjes worden mooi ingekleurd door een scala aan muziekinstrumenten, van tuba tot glockenspiel en viool. Hoor maar eens hoe mooi de viool en accordion elkaar afwisselen en om de piano-lijn heen dansen in Out Of There. Of hoe de bas-klarinet op de achtergrond meetreurt in See. Ook in het Nederlands weet ze te raken, bijvoorbeeld door de prachtige tekst van Zwart. Het zal een ieder die weleens een dierbare verloren is aangrijpen.'

Speaker: 'Met opener Marry Me is direct duidelijk dat we met een multitalent van doen hebben. Ingetogen fragiele zanglijnen met de piano als voornaamste begeleiding die spaarzaam naar een climax toewerkt. Als fan van Tori Amos en Kate Bush zit je vanaf de openingsklanken goed. Eva speelt piano en zingt heel erg mooi, theatraal zou ik zeggen.Volgens mij weet iedereen inmiddels genoeg, want dit is muziek waar je heel erg van houdt, of juist helemaal niet. Ik zit goed, al moet ik nog wel wat meer typen om Eva niet tekort te doen met een simpel Tori/Kate stempel. Want haar debuut Metamorphosis is van een verstilde schoonheid die vooral muzikaal geregeld afwijkt van de gevestigde namen. An Pierlé laat vanuit België al drie platen horen dat het hoge niveau van Tori en Kate ook in de lage landen gehaald kan worden en dat hier een eigen gezicht aan toe te voegen is. Voor de voetballiefhebbers is dit een mooi Nederlands tegendoelpunt. Piano- en stemvirtuositeit wordt geregeld achterwege gelaten, in Damage bijvoorbeeld, om heel ge(s)laagd ruimte te laten voor accordeon. De spanning in Tower is snijdend en maakt de bewondering voor deze dame des te groter. De filmische arrangementen waarin ze wordt bijgestaan door muzikanten uit o.a. Templo Diez en White Sands geven alle twaalf de liedjes over het leven, de liefde en maatschappelijke strubbelingen mooi vorm. Deze plaat staat vol mooie tekstuele vondsten en slimme loopjes, waarmee Eva twaalf dromerige eigen nummers brengt waar niets op aan te merken is. Voor velen is dit talent geen onbekende, zo maakte ze al furore met het improvisatie ensemble Rec/Play en timmerde ze al aan de weg met diverse andere kunstvormen. Denk hierbij aan fotografie, theater, schilderkunst, poezie en proza. Deze cd is dan ook heel mooi vormgegeven. Voor wie van muziek als verfijnde kunstvorm houdt is dit een aanrader en zeker iets om live te aanschouwen. Het verbaast mij dan ook niet dat dit in theaters over de hele wereld kan, want dit misstond vast niet toen er werd opgetreden in New York, San Fransisco en Londen. Volgen dus.'